Είναι ο αρχηγός που οδήγησε την Εθνική μας στην κορυφή της Ευρώπης και ένωσε όλους τους 'Έλληνες σε ένα πανηγύρι χαράς και υπερηφάνειας. Ηγέτης και πάλι της ομάδας μας στη μεγάλη μάχη για την πρόκριση στο Μου­ντιάλ, ο βραβευμένος ως καλύτερος ποδοσφαιριστής του EURO 2004, Θοδωρής Ζαγοράκης, ανοίγει την καρδιά του στο ΕLLΕ και υπόσχεται ότι τα γαλανόλευκα χρώματα θα «παρελάσουν» στα γήπεδα της Γερμανίας το 2006.

Από τις χωμάτινες αλάνες στις φτωχογειτονιές της Καβάλας έως το λαμπερό γκαλά της UEFA... Μια ανοδική πορεία που άγγιξε το όνειρο μέρα σε μια νύχτα. Ο Θοδωρής Ζαγοράκης το έζησε, όταν η Εθνική ομάδα από κομπάρσος της παρέας των αστεριών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος μεταμορφώθηκε αίφνης σε πρωταγωνίστρια. Μια νύχτα, εκείνη της 4ης Ιουλίου, που το πανάκριβο και πολυπόθητο τρόπαιο του «ηγεμόνα» της ποδοσφαιρικής Ευρώπης αναπαύτηκε στην αγκαλιά του αρχηγού. «Πώς να περιγράψω τι ένιωσα; Στο μυαλό μου υπάρχει ένα κενό. Μόλις έφτασα μπροστά στο βάθρο για την απονομή, πίστεψα ότι ο χρόνος σταμάτησε. 'Έχασα τα πάντα από μπροστά μου», εξομολογήθηκε, ανοίγοντας το βιβλίο των αναμνήσεων του. Και όταν ξεφυλλίζει τις χρυσές του σελίδες, αρνείται, με την ευγένεια ενός μεγάλου αθλητή και το πείσμα ενός αρχηγού, να σχολιάσει τις εμφανίσεις της Εθνικής στους αγώνες του Μουντιάλ. Εξάλλου, ο κάπτεν δεν φανερώνει ποτέ τις σκέψεις του πριν από τη λήξη της μάχης. Η αλήθεια είναι πως εκείνος που αρνείται το χαρακτηρισμό του σταρ, απορρίπτοντας μετά βδελυγμίας την ετικέτα του γόη, έγινε η αιτία για τις μεν μικρές και μεγάλες κυρίες να αγαπήσουν το ποδόσφαιρο, για τους δε κυρίους να αποφύγουν την γκρίνια, επειδή η μικρή οθόνη έμενε... καρφωμένη στο πράσινο τερέν. Ούτως ή άλλως, από εκείνο το βράδυ κάτι άλλαξε. Όχι μόνο γι΄ αυτόν, αλλά για όλους τους Έλληνες. Το χαμόγελο έγινε πιο πλατύ και φωτεινό, η στάση ζωής απέναντι στα προβλήματα της καθημερινότητας πιο θετική και η περηφάνια που προέκυψε από την κατάκτηση της ευρωπαϊκής κορυφής όπλισε με ισχυρή δόση αυτοπεποίθησης τους πάντες. «Πίστη στις δυνάμεις μας. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, πρόσφερε η Εθνική ομάδα στους Έλληνες. Την πίστη πως αν πραγματικά θέλουμε κάτι πολύ και το διεκδικήσουμε με όλες τις δυνάμεις μας, τότε μπορούμε να τα καταφέρουμε. Όσο μεγάλο και αν είναι...».

«ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΟΤΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ»

ΕLLΕ: Είναι το απόσταγμα του απολογισμού σας για όλα όσα συνέβησαν στην Πορτογαλία;

ΘΟΔΩΡΗΣ ΖΑΓΟΡΑΚΗΣ: Απολογισμός; Δεν μιλάτε σοβαρά (γέλια)! Νομίζετε ότι αρκούν δύο μήνες για να συνειδητοποιήσεις τι συνέβη και τι σου άφησε; Θα χρειαστεί πολύς χρόνος ώστε να καταλήξει κάποιος σε συμπεράσματα.

ΕLLΕ: Πότε αρχίσατε να καταλαβαίνετε τι είχατε κάνει;

Θ.Ζ. : Η πρώτη γεύση ήταν η διαδρομή από το αεροδρόμιο έως το Παναθηναϊκό Στάδιο. Απίστευτες εικόνες! Έβλεπες παιδάκια να κρατούν σημαίες και να φορούν μπλούζες της Εθνικής, με- γάλους ανθρώπους να δακρύζουν και ένιωθες μια ανατριχίλα να σε πλημμυρίζει. Τότε, πιστεύω, ότι αρχίσαμε να μπαίνουμε στο νόημα, γιατί όσο ήμασταν στην Πορτογαλία το πράγματα κυλούσαν τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίναμε να σκεφτούμε τι είχε γίνει, αφού ήδη μας περίμενε το επόμενο ματς.

ELLΕ: Φοβηθήκατε κάποια στιγμή μήπως όλα αυτά ήταν απλώς έ­να παραμύθι ή ένα όνειρο από το οποίο θα ξυπνούσατε;

Θ.Ζ. : Μα, ποιος είπε ότι δεν ήταν και δεν παραμένουν παραμύθι; Άλλωστε, όποιος παίζει εξακολουθεί να κρατάει ζωντανό μέσα του το παιδί και κατά συνέπεια τα παραμύθια πάντα τον γοητεύ­ουν. Πόσο μάλλον όταν αποδεικνύονται και αληθινά.

ΕLLΕ: Παιδιά, λοιπόν, που έγιναν μια παρέα. Ήταν το μικρό αλλά θαυματουργό μυστικό αυτής της ομάδας;

Θ.Ζ. : Είναι αποδεδειγμένο ότι οι παρέες μεγαλουργούν. Τα πιο σημαντικά κατορθώματα επιτεύχθηκαν από ανθρώπους που ε­νώθηκαν σε έναν κοινό σκοπό, επενδύοντας σ' αυτόν εκτός από το ταλέντο και την καρδιά τους.

ΕLLΕ; Ήσασταν παρέα ή γίνατε;

Θ.Ζ. : Γι’ αυτά τα πράγματα δεν υπάρχει συγκεκριμένο σημείο αφετηρίας. Μεγάλο ρόλο έπαιξε ο κόουτς, ο οποίος μας οδήγησε προς αυτήν την κατεύθυνση. Από εκεί και πέρα πολλά συνέβαλαν. Ότι ταίριαζαν οι χαρακτήρες μας, ότι η ομοσπονδία χειρίστηκε σωστά τις καταστάσεις προστατεύοντας μας από κρίσεις, ότι γενικά υπήρξε χημεία. Ε, μετά ήρθαν και οι επιτυχίες, οπότε η συ­νταγή... έδεσε.

ΕLLΕ: Το μερίδιο της επιτυχίας είναι για όλους το ίδιο;

Θ.Ζ. : Σε γενικές γραμμές, ναι. Είναι το νόημα της ομάδας. Βε­βαίως, υπάρχουν άνθρωποι που έβαλαν τη δική τους σφραγίδα, άλλος λίγο πιο μεγάλη άλλος λίγο πιο μικρή. Δεν είναι, όμως, εκεί το θέμα, αλλά ότι το σύνολο ήταν πάντα αρμονικά δεμένο και αγαπημένο.

ELLE: Πώς σχολιάζετε την ήττα και την ισοπαλία της Εθνικής στους αγώνες με την Αλβανία και την Τουρκία αντίστοιχα;

Θ.Ζ. : Η ομάδα μας δεν έχει δέσει αρκετά ακόμα. Είχαμε μόνο μια βδομάδα προετοιμασίας, ενώ για τους αγώνες της Πορτο­γαλίας, σχεδόν ένα μήνα. Έπειτα, είναι και το γεγονός ότι δεν έ­χουν αρχίσει όλα τα πρωταθλήματα των χωρών στις οποίες αγωνιζόμαστε εμείς οι παίκτες της Εθνικής. Όμως έχουμε μπρο­στά μας δέκα αγώνες και σ' αυτούς θα δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό. Ευχαριστούμε πολύ τον κόσμο που στέκεται δίπλα μας και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον ικανοποιήσουμε.

ΕLLΕ: Αισθάνεστε ότι τώρα πια είστε σταρ;

Θ.Ζ. : Ούτε κατά διάνοια. Δεν μου αρέσει, άλλωστε, αυτός ο ό­ρος. Και να ήθελα να νιώσω έτσι, δεν θα μπορούσα.

ΕLLΕ: Ο κόσμος, όμως, σας αναγνωρίζει και σας δείχνει την α­γάπη του...

Θ.Ζ. : Για να μη γίνει παρεξήγηση, εξαρτάται από ποια διάσταση δίνουμε στην έννοια σταρ. Σταρ τύπου Μπέκαμ δεν νιώθω σε κα­μιά περίπτωση. Σταρ σε ό,τι αφορά το ποδόσφαιρο, ναι, μπορεί να είμαι. Με την έννοια ότι βλέποντας έναν πιτσιρικά να φοράει τη φανέλα με το όνομα σου, ξέρεις ταυτόχρονα ότι και οι ευθύ­νες σου έγιναν μεγαλύτερες. Πρέπει να είσαι πιο προσεκτικός.

στις αντιδράσεις σου. Εγώ πολλές φορές την ώρα του αγώνα φωνάζω ή παρεκτρέπομαι. Τώρα πρέπει να έχω μεγαλύτερο αυτοέλεγχο.

ΕLLΕ: Δείχνετε ιδιαίτερη ευαισθησία σε ό,τι αφορά το παιδιά. Τα δικά σας παιδικά χρόνια πώς ήταν;

Θ.Ζ.: Ήρεμα... Οι γονείς μου ήταν μετανάστες και γύρισαν στην Ελλάδα, όταν εγώ ήμουν 10-11 χρόνων. Εγώ, από τότε, ήμουν τρελός με την μπάλα. Με το ποδόσφαιρο κυρίως, αλλά και με το μπάσκετ και το βόλεϊ. Έγινα πολύ γρήγορα επαγγελματίας, σχεδόν από τα 16 μου, οπότε αυτό κράτησε πολύ λίγο.

ΕLLΕ: Ο τίτλος του περιζήτητου εργένη σάς ταιριάζει;

Θ.Ζ.: Τι λέτε εσείς; Μου ταιριάζει (γέλια); Μου πάει, δεν μου πάει, θα δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.

ELLE: Αισθάνεστε εκλεκτός των γυναικών;

Θ.Ζ. : Είμαι (γέλια); Προσέξτε κάτι, σας διαβεβαιώνω ότι ποτέ, μα ποτέ, στη ζωή μου δεν επιδίωξα δημοσιότητα τέτοιου είδους. Έφτασα στο σημείο να τσακωθώ με τους δικούς μου, όταν έμαθα ότι στη διάρκεια των αγώνων στην Πορτογαλία πήγαιναν στο σπίτι μας τα κανάλια. Με ενόχλησε πολύ. Δεν μπορούσα να το καταλάβω. Να είναι στο σπίτι μου ώστε να δουν πώς θα αντιδρούσαν η μάνα και ο πατέρος μου την ώρα που εγώ έπαιζα; Θα μου πείτε κάνουν τη δουλειά τους. Σύμφωνοι, αλλά ας άφηναν τους ανθρώπους να νιώσουν ελεύθεροι. Να μπορούν να κλάψουν ή να γελάσουν, να ζήσουν τη στιγμή όπως θέλουν εκείνοι.

«ΕΧΩ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΛΕΓΑΝ ΝΑ ΞΗΜΕΡΩΣΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΘΕΤΙ ΠΟΥ ΒΙΩΝΕΙΣ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ»

ΕLLΕ: Χρεωθήκατε, πάντως, στα ρεπορτάζ με πολυτάραχη προσωπική ζωή...

Θ.Ζ. : Είστε σίγουρος ότι όσοι τα έκαναν, είχαν σωστή πληροφόρηση (γέλια); Στην ουσία η προσωπική ζωή είναι αυτό που λέει η λέξη; προσωπική. Αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα και την ήξεραν όλοι, θα την έλεγαν δημόσια. Έτσι δεν είναι;

Η ιδανική γυναίκα

ΕLLΕ: Υπάρχει ιδανική γυναίκα;

Θ.Ζ. : Βεβαίως. Είναι εκείνη που σε συμπληρώνει ως άνθρωπο.

ΕLLΕ: Η οικογένεια είναι στα σχέδια σας;

Θ.Ζ.: Ναι, αλλά δεν ξέρω το πότε. Μπορείς σε τέτοια θέματα να είσαι ποτέ απόλυτος;

ΕLLΕ: Σας συγκινεί η προοπτική να γίνετε πατέρας;

Θ.Ζ. : Όσο μεγαλώνεις αυτή η σκέψη γίνεται όλο και πιο έντονη. Είναι, όμως, μια απόφαση ζωής την οποία πρέπει να πάρεις, όχι μόνο με το συναίσθημα, αλλά και με τη λογική. Να νιώθεις, αλλά και να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι έτοιμος. Δεν είναι καθόλου απλό. Είμαι σε μια περίοδο της ζωής μου που το ποδόσφαιρο παίζει καταλυτικό ρόλο. Το αγαπάω και του δίνω πολλά. Σε περίπτωση, λοιπόν, που θα αποφάσιζα με έναν άνθρωπο να κάνω ένα βήμα μπροστά, δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορούσα να βρω την ιδανική ισορροπία ώστε να είμαι συνεπής απέναντι σε όλα. Να προσφέρω σε όλους όσα πρέπει και χρειάζονται.

ΕLLΕ; Υπάρχει κάτι σε εσάς που θα θέλατε να αλλάξετε;

Θ.Ζ. : Μπα.., μια χαρά με βρίσκω (γέλια)!

ΕLLΕ: Κάνετε όνειρα ή πατάτε στη γη;

Θ.Ζ. : Τα όνειρα είναι ζωή, αλλά προτιμώ να περπατάω σταθερά και σίγουρα.

ΕLLΕ : Το να είστε ειλικρινής, δεν είναι μερικές φορές οδυνηρό;

Θ.Ζ. : Καθόλου. Οδυνηρό είναι να προβληματίζεσαι ανάμεσα στην ειλικρίνεια και το παραμύθι. Αν ξέρεις ότι θα πεις την αλήθεια, είσαι απόλυτος. Σε τελική ανάλυση το να είσαι ειλικρινής σου εξασφαλίζει και ήσυχο ύπνο (γέλια)!

ΕLLΕ: Υπάρχει ψέμα που να είναι προτιμότερο από την αλήθεια;

Θ.Ζ. : Κάποιες φορές, ναι. Σε περιπτώσεις, βεβαίως, που δεν κάνεις κακό στον άλλον, απλώς τον προφυλάσσεις από μια στενοχώρια που δεν έχει νόημα. Το έχω χρησιμοποιήσει. Σπάνια μεν, αλλά το έχω κάνει.

ΕLLΕ : Τι επιλέγετε ανάμεσα στη δόξα και το χρήμα;

Θ.Ζ. : Το χρήμα δεν το αγαπάω. Είναι μέσον, όχι σκοπός.

ΕLLΕ : Με αυτό το κριτήριο κάνετε και τις επαγγελματικές επιλογές σας;

Θ.Ζ. : Ναι, το βρίσκετε περίεργο; Τώρα, για παράδειγμα, που μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα είχα αρκετές προτάσεις, πιστεύετε ότι την απόφασή μου την πήρα μετρώντας αριθμούς; Ούτε που το σκέφτηκα. Αποφάσισα να πάω στην Μπολόνια γιατί κάτι μέσα μου, το ένστικτο μου, μου έλεγε ότι πρέπει να πάω εκεί. Και το αποφάσισα, έστω και αν πολλοί δικοί μου άνθρωποι με συμβούλευαν να προτιμήσω προσφορές που είχαν πιο σημαντικά οικονομικά οφέλη.

ΕLLΕ: Γενικά, είστε ανοιχτός χαρακτήρας; Εμπιστεύεστε τους ανθρώπους ή κρατάτε αποστάσεις;

Θ.Ζ. : Χαρακτήρας είμαι πολύ ανοιχτός, όμως το θέμα της εμπιστοσύνης είναι πολύ ευαίσθητο. Πολλές φορές έχω εμπιστευθεί ανθρώπους και ορισμένες έχω προδοθεί.

ΕLLΕ: Τι λέτε στον εαυτό σος κάθε πρωί που ξυπνάτε;

Θ.Ζ. : Να μας έχει ο Θεός καλά και για όλα μπορούμε να προσπαθήσουμε.

ΕLLΕ: Έχετε περάσει δύσκολα βράδια;

Θ.Ζ. : Έχω περάσει πολλές νύχτες που δεν έλεγαν να ξημερώσουν, αλλά καθετί που βιώνεις σου δίνει και ένα μάθημα.

ΕLLΕ: Δύσκολες μέρες; Για παράδειγμα, σας ενοχλεί που τώρα πια δεν μπορείτε να κυκλοφορήσετε άνετα στο δρόμο χωρίς να δεχτείτε επίθεση για... αυτόγραφο;

Θ.Ζ. : Για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι και το καλύτερο μου. Από την άλλη, όμως, είναι όμορφο να προσφέρεις χαρά στον κόσμο, να κάνεις τα παιδιά να χαμογελούν.

ΕLLΕ: Αυτή η επίθεση αγάπης σάς έχει κάνει πιο επιφυλακτικό;

Θ.Ζ. : Καθόλου. Όταν έρχεται κοντά σου ένας άνθρωπος από χαρά, τότε σου προσφέρει θετική ενέργεια. Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα από το να νιώθεις ότι έχεις κάνει τους δικούς σου ανθρώπους περήφανους και χαρούμενους.

ΕLLΕ: Παίρνετε αποφάσεις με το ένστικτο ή με τη λογική;

Θ.Ζ : Προσπαθώ να βρω ένα σημείο ισορροπίας ώστε να υπάρχει αρμονία ανάμεσά τους. ΕLLΕ: Τελικά, ποιος είναι ο Θοδωρής Ζαγοράκης;